Mostrando entradas con la etiqueta ROSALÍA DE CASTRO. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ROSALÍA DE CASTRO. Mostrar todas las entradas

martes, 23 de febrero de 2021

24 FEBREIRO - DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO







UXÍA BUEZAS 

PATRI CALVIÑO 


SABELA PIÑEIRO 

ALMUDENA 





LARA 

Os versos de Rosalía de Castro e as inxustizas sociais


o espolio                     dunha perenne miseria,
as violacións                a roupa de cote puñéronma en tiras,
a inxustiza social          sin abrigo tembra,
os desafiuzamentos      embargaránnos todo,
o abuso laboral            que se amargo pan vos ganan / dádesllo envolto en veneno
os éxodos                    en errantes hordas.

Rosalía de Castro foi una das principais escritoras galegas do século XIX. A súa obra inclúese dentro do período do Romanticismo. Escribiu tanto en galego como en castelán e a temática da súa obra é de dor e desengano, de morriña e patria. Rosalía considérase unha pioneira do feminismo na literatura.

Neste traballo analízanse dous poemas relacionados con sentimentos negativos como a vergonza, a deshonra; e con problemáticas sociais tan actuais coma o maltrato ou o machismo.

Rosalía identifícase nos seus poemas con mulleres deshonradas, maltratadas, con seres perseguidos e sinalados pola xente. Estes poemas son un medio para liberarse do sentimento do ser obxecto de burla, dándolle expresión poética. Os poemas permítenlle exteriorizar ese sentimento de raíz inconsciente.

O primeiro dos poemas, Ladraban contra min, inclúese na súa obra Follas Novas.
Ladraban contra min, que camiñaba                    
cásique sin alento,                      
sin poder co meu fondo pensamento                      
i a pezoña mortal que en min levaba.                     
I a xente que topaba,                  
ollándome a mantenta,              
do meu dor sin igual i a miña afrenta,                    
traidora se mofaba.                    
I eso que nada máis que a adivinaba.                     
«Si a souperan, ¡Dios mío!,                    
-penséi tembrando-, contra min volvera                 
a corrente do río».                    
Buscando o abrigo dos máis altos muros,               
nos camiños desertos,                
ensangrentando os pes nos seixos duros,                
fun chegando ó lugar dos meus cariños,                 
maxinando espantada: «Os meus meniños             
¿estarán xa despertos?               
¡Ai, que ó verme chegar tan maltratada,                
chorosa, sin alento e ensangrentada,                      
darán en se afrixir, malpocadiños,              
por suá nai malfadada!».                       
Pouco a pouco fun indo,                   
i as escaleiras con temor subindo,               
co triste corazón sobresaltado.                    
¡Escoitéi...! Nin as moscas rebullían.                       
No berce inda os meus ánxeles dormían,               
ca Virxen ao seu lado.
           
No primeiro verso, a frase “ladraban contra min”, a escritora indica que lle berraban e se burlaban dela. Nótase a angustia dunha persoa que case sen alento camiña oíndo os cans ladrar contra ela.
Expresa tamén un sentimento de vergonza, probablemente relacionado co feito de que a propia Rosalía era filla de nai solteira e un sacerdote.
Nos seguintes versos, Rosalía expresa a angustia dunha muller polos seus fillos, porque non quere que a vexan maltratada.
Os últimos versos son de tranquilidade porque os nenos dormen pacíficamente na súa cama.

O segundo poema, A xustiza pola man, tamén pertence á obra Follas Novas, e conta a vinganza dunha muller que pide xustiza, e como non lla conceden decide matar aos que a ofenderon.

Aqués que tén fama de honrados na vila,              
roubáronme tanta brancura que eu tiña;    
botáronme estrume nas galas dun día,                    
a roupa de cote puñéronma en tiras.                      
Nin pedra deixaron en donde eu vivira;                  
sin lar, sin abrigo, moréi nas curtiñas;                    
ó raso cas lebres dormín nas campías;                   
meus fillos..., ¡meus anxos...!, que tanto eu quería,                       
¡morreron, morreron ca fame que tiñan!               
Quedéi deshonrada, mucháronme a vida,              
fixéronme un leito de toxos e silvas;           
i en tanto, os raposos de sangre maldita,               
tranquilos nun leito de rosas dormían.                    
-¡Salvádeme, ou, xueces! -berréi... ¡Tolería!                      
De min se mofaron, vendéume a xusticia. -            
Bon Dios, axudáime -berréi, berréi inda...              
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.            
Estonces, cal loba doente ou ferida,            
dun salto con rabia pilléi a fouciña,             
rondéi paseniño... ¡Ne as herbas sentían!               
I a lúa escondíase, i a fera dormía              
cos seus compañeiros en cama mullida.                 
Miréinos con calma, i as mans estendidas,             
dun golpe, ¡dun soio!, deixéinos sin vida.                
I ó lado, contenta, sentéime das vítimas,                
tranquila, esperando pola alba do día.                    
I estonces..., estonces cumpréuse a xusticia:                      
eu, neles; i as leises, na man que os ferira.                        

Nos versos “roubáronme tanta brancura que eu tiña” ou “a roupa de cote puñéronma en tiras”, Rosalía pode estar facendo referencia a un atentado ao seu honor,  como unha violación.

Tamén se refiere á pobreza, porque fala de como os seus fillos están morrendo de fame. 

Nos seguintes versos relata que por moito que grite que a salven ante o xuíz, non lle van facer caso.

Por último, a escritora demostra que se pode facer xustiza por moito que coste, aínda que sexa fóra da lei.

Queda claro o odio, o resentimento e o desexo de vinganza da muller perseguida.

lunes, 24 de febrero de 2014

DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO

O 24 de Febreiro recordamos o nacemento desta gran poetisa galega que escribiu tanto en lingua galega coma en lingua española. No século XIX, a época na que viviu Rosalía non resultaba nada fácil porque a lingua galega quedara reducida a un mero dialecto, despreciado e desprestixiado.

Esta é unha homenaxe a nosa  é un traballo de 31 centros de todo o Morrazo, entre eles, o noso. 

24 DE FEBREIRO, DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO

Unha pequena e humilde homenaxe á nosa ilustre escritora galega:

jueves, 21 de febrero de 2013

150 ANIVERSARIO DE CANTARES GALLEGOS






 Para comprobar o que sabedes, aquí tedes unha serie de actividades sobre Rosalía. Premede na ligazón e comprobade os vosos coñecementos .

Tamén podedes ver este "prezi".

No blogue da Biblioteca do CEIP de Andrade-Pontedeume tedes estoutro xogo para ver canto sabedes.


Máis actividades:
ROSALÍA_LIM


martes, 8 de enero de 2013

24 FEBREIRO, DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO

O 24 de Febreiro recordamos o nacemento desta gran poetisa galega que escribiu tanto en lingua galega coma en lingua española. No século XIX, a época na que viviu Rosalía non resultaba nada fácil porque a lingua galega quedara reducida a un mero dialecto, despreciado e desprestixiado.
"Fráxil e profunda, sombra e luz, Rosalía de Castro transitou pola vida, con palabras, xa de revelación, xa de misterio, por camiños sempre adversos" FUNDACIÓN ROSALÍA DE CASTRO


Celebrar un libro que marca «o inicio da contemporaneidade en Galicia» é un dos argumentos das conmemoracións que este ano se van celebrar arredor do sesquicentenario da edición de Cantares gallegos de Rosalía de Castro.
Hai 150 anos que se publicou este libro e, a partir do vindeiro 24 de febreiro, vai celebrarse un programa de actividades presentado onte pola Fundación Rosalía, a Real Academia Galega e a Universidade de Vigo. Anxo Angueira, presidente da fundación rosaliana, sinalou que «Rosalía está máis viva que nunca e a sociedade galega vai ser un fervedoiro».
Como punto de partida para todas as celebracións escolleuse o vindeiro 24 de febreiro, Día de Rosalía, cando está convocada a Alborada para Rosalía, unha celebración estendida á que están chamados os gaiteiros de toda Galicia para interpretar cada un na súa localidade a Alborada, o poema que Rosalía de Castro situou como último texto do libro que se conmemora e que, segundo Angueira, «é unha alborada de Galicia, un texto político, unha chamada alegre, chea de ilusión e esa é a mensaxe que quere transmitir a Fundación Rosalía».

Para coñecer un pouco a súa biografía preme no seguinte enlace:

ROSALÍA DE CASTRO